سپند سوخته

faryade-bi3da — Sat, 20 Sep 2008 07:59:51 GMT

سلام دوستان

بی مقدمه!

مریم نویسنده وبلاگ "سوالات ناتمام من"و "در جستجوی زمان از دست رفته"یکی از وبلاگ نویساییه که به جرات می تونم بگم شاید تو یه هفته بالای ۱۰ بار پست جدید میزاره مطالبش کوتاه و خواندنی و تاثیر برانگیزه برا همین تصمیم گرفتم دو سه تا از پستاشو که خیلی خوشم اومده رو تو وبلاگم بیارم

شکر یا دعا؟

آنگاه شما را بخشيديم و پس از چنين كار زشت از گناه شما درگذشتيم شايد متنبه و سپاسگزار شويد

ثم بعثنكم من بعد موتكم لعلكم تشكرون(آيه ي 56 سوره ي بقره)

سپس شما را بعد از مرگ برانگيختيم باشد كه خدا را شكر گذاريد.

...و لتكبروا الله علي ما هدئكم و لعلكم تشكرون (آيه ي 185 سوره ي بقره)

... و خدا را به عظمت ياد كنيد كه شما را به دين اسلام هدايت فرموده باشد كه از اين نعمت بزرگ سپاسگزار گرديد.

در ابتدا دعا كردن و شكر كردن يكي بود. اما بعد اين دو را از هم جدا كرده به هر كدامشان معنايي داده اند كه اگر بي معنا مي ماندند بهتر بود.بيائيد هر كدام را به شكلي كه در آمده و به شكلي كه بايد باشد و در اول بوده معني كنيم. در ابتدا دعا كردن مكالمه اي عاشقانه از روي نياز با پروردگار بود چه هر كس مايل است كه ساعت ها با معشوق خويش به صحبت بپردازد. و عاشق در مصاحبت با معشوق چه مي تواند گفت جز خوبي و زيبايي وي؟ جز تشكر از اينكه وي اجازه ي مصاحبت به او داده است؟ در تمام صحيفه ي سجاديه كه نمونه ي خوبي براي دعا و شكر است مي بينيم كه در آن بيش از اين كه خواسته اي مطرح باشد بيشتر به بيان داشته ها بسنده شده و شكري براي تمام آنها.بيشتر به بيان خوبي هاي باري تعالي بسنده شده و شكر بخاطر وجود او. دعا و شكر در واقع چنان با هم تلفيق شده اند كه نه دو چيز كه يك مسئله ي واحد هستند. دعا چنان اهميتي دارد كه اگر بعد از نماز دعا نباشد نماز مورد قبول واقع نمي شود. اما كدام دعا؟ دعايي كه تنها دستور دادن و خواستن خواسته هاي جديد است يا مصاحبتي عاشقانه؟ بعد توجيه هم مي آورند كه اگر ما از خدا چيزي نخواهيم آنوقت او فكر مي كند كه ما دچار توهم بي نيازي شده ايم!!! در حالي كه كدام بي نياز از بدست آوردن مثلا يك لقمه نان شكر مي كند؟ آيا ما نمي توانيم نيازمان را با تشكر نشان دهيم؟ آيا اگر از خدا نخواهيم او به ما نخواهد داد؟ آيا بهتر نيست به جاي طلبكاران مانند بدهكاران متشكر رفتار كنيم؟

دعا از ان چيزي كه بود حالا به اذكاري بي معني بدل شده كه گوينده بي دانستن معني آن فقط به فكر رسيدن به خواسته ايست و لذتي هم از آن نمي برد.فقط به فكر ثواب است و بعد از خواندن دعا معمولا پيش خودش حساب مي كند كه مثلا يك زيارت عاشورا ثوابش اينقدر است. عجب صبري خدا دارد! اگر كسي بعد از صحبت كردن با معشوقش از وي طلب مزدي كند آيا معشوقش ديگر بار حاضر به مصاحبت با وي خواهد بود؟

روزي بنده ي خدايي دستانش را رو به آسمان كرده بود و از حفظ دعايي زير لب زمزمه مي كرد. من مدام حرف ميزدم و او مجبور ميشد جواب من را بدهد. بعد از چند بار كه دعايش را قطع كرد با عصبانيت گفت :"بگذار اين دعاي لعنتي را به آخر برسانم. هربار فراموش مي كنم كه تا كجايش را خوانده ام و مجبور مي شوم از اول بخوانم ." بعد كه عميق تر فكر كردم ديدم در واقع اكثر دعا خواندن هاي ما به همين شيوه است.

اما شكر كردن كه زماني به معناي درست استفاده كردن از نعمتي بود كه خدا به ما عطا كرده حالا تنها به شكر زباني محدود شده آن هم كساني كه هنوز در ايشان اثري از خلوص است. ببينيد من كه از خدا تقاضاي سلامتي و طول عمر دارم آيا از اين سلامتي كه فعلا از آن برخوردارم به نحو درست استفاده مي كنم كه تقاضاي سلامتي بيشتر دارم؟

معمولا اكثر ما از ترس از دست دادن نعمتي زبانا شكر مي گوئيم و خدا را بچه اي تصور كرده ايم كه وقتي با دوستش روابط درستي دارد به وي شكلاتي مي دهد و همين كه دوستش با او قهر كرد شكلاتش را از او مطالبه مي كند!!! براستي اگر خداوند اين همه آيه در تاكيد شكر نازل فرموده دليلش چيست؟ آيا انتظار او همين است كه بگوئيم بله از تو ممنونيم كه اين و اين و اين را به ما دادي و حالا برو بگذار زندگي حيوانيمان را داشته باشيم؟

آيا شكري كه خدا از ما توقع دارد به خوب زيستن آنگونه كه او مي خواهد منجر نخواهد شد؟ آيا وقتي كه خدا از ما مي خواهد براي داشتن اسلام از او تشكر كنيم منظور خدا همين شكر رايج است يا نه منظورش اين است كه از اسلام درست بفهميد و درست به كار بنديد؟؟؟

1169 سال انتظار

faryade-bi3da — Fri, 05 Sep 2008 09:07:18 GMT

خوشا آنان که از او می نویسند!

تا به کی می خواهیم اندر خم یک کوچه کورکورانه و سرگردان تاریخ گذشته را دنبال کنیم ؟!

چرا نمی دانیم تاریخ با تمامی آن عظمت دوباره دارد تکرار می شود و خدا نکند

کربلایی دگر رخ دهد که بی شک بسیاری از ما لعن کنندگان قوم کوفه راهی را

خواهیم رفت که آن روز آنها رفتند و بی شک بسیاری از ما مفسرنویسان قران و نماز

شب خوانان همان کاری را خواهند کرد که آن از خدا بی خبران با حسین بن علی در دشت کربلا کردند.

1169 سال است حسین زمان منتظر 313 مرد است برای احیای دین پدرانش ، برای

احیای امر به معروف و نهی از منکر ، و وا اسفا بر مردمان ! چقدر مرد شدن سخت

است! 1169 سال است ک هیچ قومی برای حسین زمان هیچ نامه ای ننوشته و از

او دعوت به آمدن نکرده است ! و این 1169 سال خود به درازای یک تاریخ است اما نمی دانم چرا اینقدر بی بهاست برای ما؟؟!

شاید حق با او باشد که می گفت: مشکل اینجاست که امام زمان مانند پدرانش حرم

ندارد ، گنبد طلا ندارد و یا ضریح فولادین که مردم پارچه سبز بر آن ببندند. و اگر می

داشت ما برای گرفتن حاجات و حل مشکلاتمان سراغ او هم می رفتیم و او دیگر

اینقدر غریب نبود آن قدر غریب که مجبور باشد برای یافتن 313 مرد سالها انتطار بکشد!

مردمان امروز خود به نوعی کوفیان دیروزند و اگر این را باور می کردیم شاید برای خوب شدن و جلوگیری از تکرار تاریخ سعی بیشتری می کردیم !

سپند سوخته

ایرانیان من شرمنده ام!

faryade-bi3da — Mon, 11 Aug 2008 21:23:18 GMT

ایرانیان من شرمنده ام!

آری من خود شنیدم اشک های بی صدای آن زن را! که ذکر شبانه اش شده بود : بارالها چه کنم؟! بی خانمان با دو فرزند!و فرار شوهری که دیگر تحمل بار فشار را نداشت و زن و بچه اش راتنها گذاشت و رفت!

من خود دیدم التماس آن مرد را که برای کارگری و بدست آوردن پولی اندک برای خاموش کردن دهان زن و بچه اش زجه می زد و حاضر بود هر کاری را بکند.

من خود دیدم اشک های مردی را که می گفت : چه کنم دیشب بچه هایم را با نان خشکی که با آب خیس شده، سیر کردم امشب چه کنم؟!

من خود دیدم بچه ی کوچکی را که مادرش از کنار میوه فروشی گذشت و گفت: مامان سیب! و مادرش دستان کوچکش را محکم فشرد و از آنجا دور کرد. صدای کودک در گوشم می پیچد و همچنین درد دستانش که مادر فشرد به نشانه ی اینکه پولی برای خرید حتی یک دانه سیب هم ندارم.

من خود دیدم دستان ترک خورده و صورت پر چین و جروک زن 30 ساله ای را که اشک می ریخت و می گفت دیگر رمقی برایم نمانده با شوهر فلجم،بیماری قلبی ام که تشدید یافته و ریه های از کار افتاده ام می توانم کنار بیایم اما گریه های فرزندانم از فرط گرسنگی و غر زدن صاحب خانه از عقب افتادن اجاره خانه را چگونه تحمل کنم؟؟!

من خود دیدم دستان لرزان و قلب شکسته ی دختری جوان را که برای بدست آوردن اندکی پول دست از ایمان و خدای خویش کشید و شب را تا به صبح....

آری من خود شنیدم صدای بچه ای را که آرزوهایش را هر روز با خود مرور می کرد :آخ جون چه بستنی خوشمزه ای! چه اسباب بازی قشنگی ! چه خانواده ی خوشبختی...

بارالها ! اقرار می کنم فقر تمامی این انسانها را من متهمم!

غم تمامی اینان را من باعث شدم!

و یا شاید خود این آدمها تنها متهمان زندگی خویشند و حال خویش را خود اینگونه انتخاب کرده اند

سپند سوخته

faryade-bi3da — Mon, 02 Jun 2008 14:16:18 GMT

مگرآیا کسی هم با خدایش قهر دارد؟

چند وقت قبل این شعر و که از آقای کیوان شاهبداغی بود رو تو گاهنامه ی فریاد بی صدا چاپ کردم برام جالب بود تفکر خیلی از دانشجوها رو راجع به خدا عوض کرده بود ،خیلی ها رو با خدا آشتی داده بود حتی یکی از بچه ها بهم گفت تو سجاده اش گذاشته و بعد نماز وقتی می خواست صدای خدا و حرف های خدا رو بشنونه این شعرو می خوند برا همین این دفعه به جای نوشته های خودم شعر آقای شاهبداغی رو گذاشتم.

بخوان ما را

منم پروردگارت

خالقت از ذره ای ناچیز

صدایم کن مرا

آموزگار قادر خود را

قلم را،علم را،من هدیه ات کردم

بخوان ما را

منم معشوق زیبایت

منم نزدیکتر از تو به تو

اینک صدایم کن

رها کن غیر ما را ،سوی ما بازآ

منم پروردگار پاک بی همتا

منم زیبا ، که زیبا بنده ام را دوست دارم

تو بگشا گوش دل

پروردگارت با تو می گوید

تو را در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

بساط روزی خود را به من بسپار

رها کن غصه یک لقمه نان و آب فردا را

تو راه بندگی طی کن

عزیزا من خدایی خوب می دانم

تو دعوت کن مرا بر خود

به اشکی یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم

طلب کن خالق خود را

بجو ما را

تو خواهی یافت

که عاشق می شوی بر ما

و عاشق می شوم بر تو

که وصل عاشق و معشوق هم

آهسته می گویم،خدایی عالمی دارد

قسم بر اختران روشن اما دور

رهایت من نخواهم کرد

بخوان ما را

که می گوید که تو خواندن نمی دانی ؟

تو یگشا لب

تو غیر از ما خدای دیگری داری؟

رها کن غیر ما را

آشتی کن با خدای خود

تو غیر از ما چه می جویی؟

تو با هر کس به جز با ما ، چه می گویی؟

و تو بی من چه داری؟ هیچ!

بگو با ما چه کم داری عزیزم ، هیچ!

تویی زیباتر از خورشید زیبایم

تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو ، چیزی چون تو را کم داشت

تو ای محبوب تر مهمان دنیایم

نمی خوانی چرا ما را؟؟!

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر دارد؟؟!

هزاران توبه ات را گر چه بشکستی

ببینم ، من تو را از درگهم راندم؟؟

اگر در روزگار سختیت خواندی مرا

اما به روز شادیت ، یه لحظه ام یادم نمی کردی

به رویت ای بنده ی من، هیچ آوردم؟؟!

که می ترساندت از من؟

اینک صدایم کن مرا ،با قطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکیم

آیا عزیزم حاجتی داری؟

تو ای از ما

کنون برگشته ای ،اما

کلام آشتی را تو نمی دانی؟

ببینم چشم های خیست آیا ،گفته ای دارند؟

بخوان ما را

بگردان قبله ات را سوی ما

اینک وضویی کن

خجالت می کشی از من

بگو، جز من، کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن

بدان آغوش من باز است

برای درک آغوشم

شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

سپند سوخته

faryade-bi3da — Fri, 16 May 2008 21:47:13 GMT

خوشا آنان که از او می نویسند !

امام زمان دیگه برا ظهورت دعا نمی کنم !

دیگه برای اینکه ببینمت اشک نمی ریزم !

دیگه گله نمی کنم که چرا نمی آی ، دیگه گله نمی کنم چرا غیبتت این همه طولانی شد!

آخه بالاخره فهمیدم کجای کار میلنگه !

تازه فهمیدم تو سالهاست که ظهور کردی اما این منم که غایبم و چه شرمانه غیبتم رو به تو نسبت می دم . برای ظهور تویی که حاضری و نیازی به ظهور کردن نداری دعا می کنم و

تو چقدر تو دلت برام خندیدی شاید! و یا با تاسف چقدر برام اشک ریختی شاید!

بالاخره فهمیدم تا من در خودم ظهور نکنم ، خودم رو نبینم ، خودمو دوست نداشته باشم ، خودمو پیدا نکنم ، نه پیدات می کنم ،نه می بینمت ، نه دوستت دارم !

بیا برا یه بار هم که شده به زندگی یه جور دیگه نگاه کنیم ، به دنیای اطراف خودمون بنگریم ، چی می بینیم ؟!

جز سختی و گرفتاری؟

جز رنج و مشقت؟

جز اندوه و پریشانی ؟

جز گیر دادن به این و اون؟

جز مسخره کردن اعتقادات و تفکرات دیگران ؟

جز تحقیر کردن این و اون؟

جز مورد خطاب و اعتاب قرار دادن این حکومت و اون حکومت؟

جز غر زدن به زمین و زمون؟

جز یه زندگی تکراری ؟

جز یه خروار آرزو که رو هم تلنبار شدن و تو موندی کدومشونو طلب کنی و یا اصلا بلد نیستی چه جوری اونا رو از خدا بخوای ؟

جز نگرانی برا آینده؟...

بابا بسه بی خیال! ما آدما اینجوری می خوایم یه زندگی شاد و بی دغدغه داشته باشیم؟! همین طور به نگاه کردن به دنیا و اطراف مون ادامه بدیم تازه می فهمیم ما زندگی نمی کنیم داریم

بال بال می زنیم برا نفس کشیدن که زنده بمونیم ، زندگی کردن پیش کش !

ولی از هیچی مطمئن نباشم این یکی رو مطمئنم ؛ اگه خودمو پیدا کنم ، اگه بدونم کی ام و چی ام ، اگه بدونم حرف حساب خدا چیه از بودن من ، اون موقع امام زمانمو پیدا کردم و بعد تازه شروع یه زندگی قشنگه ، عشق بازی با خدا تازه شروع می شه . اون موقع فکر می کنی رنج و سختی اصلا میاد سراغت ؟! اون موقع یادت می ره زندگی تکراری چی بود و قضییه ش چیه ! دیگه نگرانی آینده و آرزوهای دست نیافتنی هم جز پیش پا افتاده ترین مسائلت میشه ...

خب پس چرا نشستی و داری وبلاگ می خونی ؟! از همین حالا برو یه ماه عسل! آره فقط خودت و خدات به طرف ظرف وجودی خودت که تشنه ی سیراب شدنه یه کم که دقت کنی می بینی خدا اون بالا بغل وا کرده و منتظرت نشسته .

سپند سوخته

faryade-bi3da — Sat, 15 Dec 2007 06:57:52 GMT

خوشا آنان كه از او مي نويسند!

اين روزها خدا شده برايم غول چراغ جادو ، دستانم را به طرف آسمان بلند كرده دودش مي كنم و از چراغ و خانه ي دلم بيرونش مي رانم تا به حاجتم رسم . اين روزها مردم را مي بينم بر پشت شيطان سوارند ، شيطان سواري مي كنند و فرض بر پادشاهي خويش . اين روزها در به در دنبال جرعه اي ايمان مي گردم و به هر كجا سر مي زنم پيمانه هاي پر شراب كفر را مي بينم . اين روزها زندگي هم ابراز بيزاري از من مي كند ،‌ ديگر حتي خدا نيز نگاهش را موكول مي كند به فرداهاي فرداها ، او نيز مرا از اين شاخه به اين شاخه پرتابم مي كند ، تا به خود مي جنبم بر شيطان سوارم و ياراي پياده شدنم نيست .‌اين روزها خدا نيز از خدايي كردنش با من خسته شده و اي كاش نااميد مي گشت و نابودم مي كرد ، فنا مي شدم تا مي رسيدم به خويش و خود را مي يافتم .

بارالها ! سراسر وجودم پر شده از اميد به نا اميدي ، پر شده از وهم و خيالهاي واقعي ، كاش مي شد از بنده گانت صحبت كردن را به ارث مي بردي و با من حرف مي زدي ، كاش تنها صداي تو سكوت نبود ، خدايا سكوتت آزارم مي دهد ، منتظر ندا و صداي ام از تو اما... كاش مي شد سكوت بينمان را مي شكستي و حرف مي زدي ،‌ كاش مي شد تبعيض قائل نشوي ، يك بار دگر سنت شكني كني و با من نيز مثل موساي خود حرف بزني ، كاش مي دانستي خدايي تو تنها در نعمت دادن نيست در عنايت نيز هست و همه ي بنده گانت به نگاه تو محتاجند ،‌كاش مي دانستي !

آه .. چه مي گويم ؟؟ ..

نكند حرفهايم از وادي كفر است و ارتداد؟؟؟! ...

سپند سوخته

faryade-bi3da — Sun, 14 Oct 2007 15:01:18 GMT

خوشا آنان كه از او مي نويسند!

مبلغان دينم شما متهميد !

مسلمان خشك مذهب شما متهميد !

مومنين به ظاهر اسلام آورده شما متهميد !

پدر و مادر شما متهميد !

نه نه من خود متهمم ، مني كه تن به پذيرفتن خداي شما داده ام ،مني كه اسلام شما را پذيرفته ام ، مني كه چونان بره ي وحشت زده پناهگاهم شما شده بوديد ،

ديگر نمي خواهم خداي شما را نمي خواهم حسين شما را ، من با امام زمان شما غريبه ام او را نيز نمي خواهم ..

من مي روم و يزدانم را در كوچه پس كوچه هاي مبهم و تاريك تاريخ مي جويم و مطمئن باشيد مي يابمش ، خدايي متفاوت با خداي شما ، خدايي كه با او عشق بازي كنم - بي اعتنا به بهشت و جهنمي كه شما برايم ساخته ايد ..

آري مي روم دنبال خدايي مي گردم كه نيمي از من باشد و من انقدر در چشمش از شرافت و منزلت برخوردار باشم كه تمامي ملائكش را دستور دهد تا تنها به خاطر من ،مني كه از اويم به خاك سجده افكنند ، دنبال خدايي مي گردم كه مرا همانند خود خوانده -"بين من و تو هيچ فرقي نيست جز اينكه من خالقم و تو مخلوق ."

مبلغان دينم نمي خواهم دين شما را !

نمي خواهم حسيني را كه از او اسطوره ساخته ايد كه تنها به درد داستانهاي اساطيري مي خورد ، حسيني كه در تمامي مراسمات بارها و بارها به مقتل برده و سرش را بريده ايد ،

نمي خواهم زينبي را كه خلاصه شده تنها در گریستن برای حسینش

، مظلومیتی که شما از آن سخن گفته اید عین شجاعت حسین فاطمه است چرا که حسین شجاعترین مردم بود نه مظلومی که من بیچاره بر او دل بسوزانم و اشک بریزم و بعد در دل احساس خرسندی کنم که به خاطر این اشک دور می شوم از آتش جهنم .

جای گریه ، خنده ام می گیرد وقتی فلان روحانی می گوید نمی دانم کدام مظلومترند علی یا حسین فاطمه.

آری تو نمی دانی ، تو هیچ چیز نمی دانی که اگر می دانستی مفهوم حقیقی مظلوم را هیچ گاه مردم را برای رونق بازار خویش وادار به گریستن نمی کردی و هیچ گاه آنان را وادار نمی کردی تا دل بسوزانند....

الهام گرفته از تفکر دکتر شریعتی

سپند سوخته

faryade-bi3da — Sat, 06 Oct 2007 10:14:59 GMT

خوشا آنان كه از او مي نويسند!

صبح بود،

عهد مي خواند مثل هميشه

دست هايش رو به آسمان بود و با اشك طلب وعده ي آسماني را مي

كرد، آه كه آسمان هم از اين همه عظمت به خاك افتاده بود، با

نگاهش التماس مي كرد مي شد از نگاهش به عمق درونش پي بردكه چه زيبا با امام زمانش بيعت مي كرد و عهد مي بست ،

مي گفت: اگر بيايي يكجا مي نشينم و تنها نگاهت مي كنم به اندازه ي تمامي لحظه هاي نبودنت، تنها نگاهت مي كنم به اندازه ي تمامي ندبه هاي بي حضور و جمعه هاي بي طلوع ...

دگر چه ؟ عهدي ديگر؟ قول و قراري ديگر؟

آري امام زمان منتظر عهدي ديگر بود ..

ايماني راسخ مي خواهم و صبري كثير،آيا مي تواني عدلم را تحمل كني؟ چون و چرا نمي كني ؟..

و او سكوت كرد ،

ديگر در چشمانش اثري از التماس نبود ،

آري اشك چشمانش براي هميشه خشك شده بود.

سپند سوخته

faryade-bi3da — Sat, 22 Sep 2007 09:27:37 GMT

خوشا آنان كه از او مي نويسند!

ما قبل از اينكه شيعه باشيم از محبانيم!

سوگند به اهورا مزداي زرتشتيان كه همان الله است ، يزدان پارسيان كه همان الله است، الله اعراب كه همان اهورا و يزدان است و سوگند به يهوه ي يهود كه همان اهورا،يزدان و الله است،كه پيروان آنان همه الله مي پرستند و لاغير و نمي دانم به چه حق زردتشت ،عرب،...را تا به مرز كفر محكوم مي كنيم حال آنكه ما خود نيز در مسلماني خويش مانده ايم.

مگر نه اين است كه علي همان اسلام است و اسلام همان علي و اين علي قبل از اين كه عاشق بي عمل بخواهد پيرو مي خواهد و علي قبل از اين كه عشق ما را خواستار باشد علي وار انديشيدن ما را مي خواهد.

كداممان علي وار گونه مي خنديم؟علي وارگونه راه مي رويم؟حرف مي زنيم؟عمل مي كنيم؟و كداممان علي وار گونه زندگي مي كنيم؟؟؟

چه بسيار مردماني كه شبها نماز مي خواندندو روزها قرآن و چه بسيار مومنان حافظ قرآن و مقدس مآبي كه علي آنان را ضد دين ناميد!!...

پس به چه مي نازيم و به چه مي باليم؟!به اسلامي كه خلاصه شده در نمازها و روزه ها يمان ؟به اسلامي كه ا زحسين قبل از اين كه قهرمان بسازيم اسطوره مي سازيم؟ به اسلامي كه قبل از اين كه به شجاعت زينب به خود بنازيم و بباليم بر مظلوميتش اشك مي ريزيم؟ به اسلامي كه ورد علي بر زبانمان است اما عملش را از خاطر برده ايم؟ به اسلامي كه محرم در او مرده است و بر محرم مرده سينه مي زنيم؟!

مگر غيراز اين است كه علي را همين خداترساني كشتند كه دم از دين و ديانت مي زدند؟؟! مگر در جنگ نهروان علي رودرروبا كه مي جنگيد؟!جز آنان كه پيشانيهاشان پينه بسته بود از نمازهاي مكرر و خود را مسلمان مي ناميدند و پيرو قرآن؟! آيا اين اسلام ما خلاصه نشده تنها در نمازي و روزه اي شكسته؟؟

پس به چه مي نازيم و به چه مي باليم؟!به اسلامي كه....

سپند سوخته

faryade-bi3da — Sat, 18 Aug 2007 07:25:09 GMT

خوشا آنان كه از او مي نويسند!

بي مقدمه،بي پرده،و بي حاشيه اما صادقانه ،جسورانه،و شايد براي عده اي گستاخانه!

"از وجدان خطاب به انسان_فقط انسانهايي كه وجداني برايشان باقي مانده":

نمازت قضا ميشه روزه هم كه نمي گيري و بي خيال خيلي از واجبات ديگه عيب نداره عوضش خيالت راحته كه يه روزي كه بالاخره با خداي خودت آشتي كردي نماز قضاهات رو مي خوني و روزه هات رو هم مي گيري و بعد اون دنيا همين كه از نماز و روزه ات مي خوان بپرسند ميگي:"اي بابا خدا! من كه نماز قضاهام رو خوندم ،روزمم كه بخاطرش كلي گرسنگي و تشنگي رو تحمل كردم، ديگه چي مي خواي؟"

بعد كلي ادعا و افاده كه من مسلمانم و شيعه به خاطر دو ركعت نماز شكسته بسته اي كه اون هم نه به خاطر خدا بلكه به خاطر اينكه يا به بهشت برسي و يا از جهنم فرار كني يك عالمه سر خدا منت ميذاري!

حالا از همه ي اين نماز ها و روزه هاي شكسته بسته و دهن خدا رو بستن بگذريم ،يه سوال؟با ولايت قضا شدت چه مي كني؟؟ امام زمان رو ميگم! حق اون رو كي ميخواي ادا كني؟؟؟

آره هزار و چندين سال قبل بين نماز شب خون هاي كوفي معرفت امام قضا شد كه علي در كوچه پس كوچه هاي غربت كوفه قدم ميزد وبه حكم ارتداد حتي جواب سلام نمي شنيد! ولايت قضا شد كه روح نماز رو تهمت بي نمازي زدند! فكر مي كني كوفيان 1400 سال پيش حالا مي تونند قضاي ولايت رو كه معرفت علي بود ادا كنن؟؟

... و من؟

با اين همه ادعا آيا هيچ فرقي با كوفيان دارم؟؟؟

ولايت تو دل من هم سالهاست كه قضا شده! ياد امام زمانم باشم كلي كار كردم، اداي حقش پيشكش!!

مگه غير از اينه كه روزها از پي روزها و جمعه ها از پي هم مي گذرند و خيلي وقتها يادمون ميره كه امام زماني هم هست!!!

ولايت قضا شده ي مردم اون زمان باعث خونه نشيني و شهادت علي شد، باعث تنهايي و پاره پاره شدن جگر حسن، باعث زير سم اسب رفتن حسين،و شايد باعث قضا شدن ولايت امروز من و تو!!!

اگه اون روز اونا جسم علي ، فاطمه حسن، حسين ... رو به خاطر اعمالشون به تاراج بردند امروز ما روح فرزند علي رو بارها و بارها به خاطر كارهامون به سلابه مي كشيم!

پس شرم بر خيلي ها باد! چه آنان كه جسم علي را كشتند و چه اينان كه روح مهدي موعود را مي كشند!!

"سپند سوخته"