| تبليغات | X |
|
خوشا آنان كه از او مي نويسند! صبح بود، عهد مي خواند مثل هميشه دست هايش رو به آسمان بود و با اشك طلب وعده ي آسماني را مي كرد، آه كه آسمان هم از اين همه عظمت به خاك افتاده بود، با نگاهش التماس مي كرد مي شد از نگاهش به عمق درونش پي بردكه چه زيبا با امام زمانش بيعت مي كرد و عهد مي بست ، مي گفت: اگر بيايي يكجا مي نشينم و تنها نگاهت مي كنم به اندازه ي تمامي لحظه هاي نبودنت، تنها نگاهت مي كنم به اندازه ي تمامي ندبه هاي بي حضور و جمعه هاي بي طلوع ... دگر چه ؟ عهدي ديگر؟ قول و قراري ديگر؟ آري امام زمان منتظر عهدي ديگر بود .. ايماني راسخ مي خواهم و صبري كثير،آيا مي تواني عدلم را تحمل كني؟ چون و چرا نمي كني ؟.. و او سكوت كرد ، ديگر در چشمانش اثري از التماس نبود ، آري اشك چشمانش براي هميشه خشك شده بود. سپند سوخته
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم مهر 1386ساعت 13:45 توسط نرگس
|
|
|
